Terapia behawioralno-poznawcza to najskuteczniejsza metoda psychoterapii. Została opracowana w latach 60. XX wieku, a jej głównym założeniem jest teoria, że myśli, emocje i zachowania wzajemnie na siebie oddziałują. Człowiek utrwala pewne zachowania, które pojawiają się pod wpływem konkretnych emocji. Utrwalone przez lata zachowania ciężko samodzielnie zmienić. Przeprowadzenie psychoterapii behawioralno-poznawczej jest niezbędne, gdy utrwalone zachowania są niewłaściwe i wymagają stanowczej zmiany.
Terapię wykorzystuje się do leczenia zaburzeń bazujących na różnego rodzaju lękach i fobiach oraz depresji. Doskonale sprawdza u osób cierpiących na nerwicę, zaburzenia kompulsywno-obsesyjne, schizofrenię czy stres pourazowy. Technika ta bywa również wykorzystywana w przypadku kobiet, u których pojawiła się depresja poporodowa oraz jako element resocjalizacji więźniów. Terapia składa się z około dwudziestu godzinnych sesji, które odbywają się dwa razy w tygodniu. Terapeuta pracujący z pacjentem stara się odnaleźć powiązania pomiędzy jego emocjami, myślami a zachowaniami. Głównym celem części poznawczej jest odnalezienie bodźca powodującego występowanie nieprawidłowego zachowania. Część behawioralna skupia się na eksperymentach, które mają nauczyć pacjenta nowych reakcji na bodźce. Wypracowane nawyki pozwalają na skuteczne pozbycie się dawnych lęków i obaw. Wysoka skuteczność tej terapii poparta jest wieloma badaniami klinicznymi, które dowodzą, że życie pacjentów ulega ogromnej poprawie.
